Instalacja wentylacji mechanicznej mieszkań obejmuje lokale mieszkalne zlokalizowane na kondygnacjach nadziemnych.

W mieszkaniach projektuje się wentylację mechaniczną wyciągową. Zgodnie z normą PN-83/B-03430 (wraz ze zmianami) dla poszczególnych rodzajów pomieszczeń przyjęto następujące ilości powietrza wyciąganego:

kuchnia:                    V= 50 m3/h

łazienka:                   V= 50 m3/h

Instalacja wentylacji mechanicznej mieszkań oparta jest na mechanicznym wyciągu z pomieszczeń: kuchni, łazienek, wc. Powietrze kompensujące mechaniczny wywiew napływać będzie grawitacyjnie poprzez nawietrzaki okienne np.: typ EMM z okapem akustycznym, nawiewniki okienne wg projektu wykonawczego architektury. Wywiew powietrza z pomieszczeń poprzez kratki wyciągowe stałego wydatku np.: BAP firmy Aereco. Na najniższej kondygnacji na końcówkach pionów należy wykonać rewizje do czyszczenia instalacji. Kanały wentylacyjne izolowane termicznie wełną mineralną grubości 20mm pod folią aluminiową, wyprowadzone na dach. Piony zakończone wentylatorami LINEO firmy Aereco z tłumikami akustycznymi: SIL-100 długości 300mm oraz AKU-COMP długości 600mm. Wentylatory obudowane kominami wg projektu architektury, z jednej strony komina wyrzutnia powietrza.

Dla pomieszczeń kuchni projektuje się piony do podłączenia okapów. Podejścia do pionów okapowych wyposażone zostaną w klapy zwrotne z uszczelkami elastycznymi. Ilość powietrza wentylacyjnego dla podłączenia okapu – 100m3/h. Na dachu piony okapowe zakończone wyrzutnią typ C.

2.2. Garaż

Dla garażu projektuje się instalację wentylacji mechanicznej wyciągowej. Nawiew powietrza do garażu poprzez czerpnie ścienne z klapą zwrotną, lokalizacja zgodnie z rzutem garażu. Do ogrzewania garażu zaprojektowano aparaty grzewczo wentylacyjne np.: typ AGE 2-6 z termostatem oraz płynną regulacją wydajności o mocy nagrzewnicy 6kW, lokalizacja zgodnie z rzutem garażu. Wywiew poprzez kraty wentylacyjne, sieć kanałów z blachy stalowej ocynkowanej, wentylator kanałowy np.: typ RSI 70-40 L1 w obudowie akustycznej z regulatorem, kanał wentylacyjny prowadzony w wydzielonym szachcie wentylacyjnym nad dach budynku, szacht obudowany p.poż. na kondygnacjach mieszkalnych wg projektu architektury. Kanał na kondygnacjach mieszkalnych izolowany termicznie wełną mineralną grubości 30mm. Powietrze z garażu wyrzucane nad dach za pomocą wyrzutni powietrza typu B. Wentylator wyciągowy dwubiegowy o wydajności I bieg – 1100m³/h, II bieg – 3000m³/h, zapotrzebowaniu na moc elektryczną 0,623 kW z regulatorem dwubiegowym współpracujący z detektorami tlenku węgla. Przyjęto rozkład wyciąganego powietrza w ilości 60% górą i 40% dołem. Do obliczeń ilości powietrza przyjęto 150 m³/h na samochód.

Garaż nie jest przeznaczony dla samochodów z LPG.

Ilość powierza:

SYSTEM  W1 – Wentylator kanałowy typ: RSI 70-40 L1 z reg. REU5+S-ST10

V = 20 x 150 = 3000 m³ /h

Przyjęto 150 m³/h powietrza na 1 stanowisko garażowe

Ilości powietrza wywiewanego:

W1      -           150 m³/hst x 20 st    =   3000m³/h

Obliczenia ilości powietrza wyciągowego przeprowadzono wg „Zaleceń do projektowania garaży i warsztatów naprawczych” cz. I i II opracowanych przez Centralny Ośrodek Badawczo-Rozwojowy INSTAL. Informacja INSTAL 10/99 i 11/99.

Ilość tlenku węgla emitowanego przez samochody do garaży:

- e1=0,69  -    emisja tlenku węgla – bieg jałowy (kg/h na pojazd)

- e2=0,75  -    emisja tlenku węgla podczas przejazdu samochodu przez garaż (kg/h
na pojazd)

- t=20        -     czas rozruchu (s)

- s              -     droga przejazdu przez garaż (m)

- j=0,9     -     współczynnik jednoczesności ruchu pojazdów

Ilość powietrza zewnętrznego: (m3/h)

- SCodop = 118    - najwyższe dopuszczalne stężenie tlenku węgla w środowisku
pracy (mg/m3)

- SCozew = 10     -   stężenie tlenku węgla w powietrzu zewnętrznym (mg/m3)

- n                         -    ilość samochodów

Instalacje klimatyzacyjne i wentylacyjne są projektowane, wykonywane i eksploatowane m.in. w celu:
• ochrony zdrowia i poprawy samopoczucia ludzi - w pomieszczeniach do stałego przebywania, w celu zapewnienia użytkownikom dobrych, zdrowych warunków, ocenianych przez nich jako komfortowe,
• ochrony zdrowia ludzi i zapewnienia właściwych warunków pracy personelowi medycznemu w salach operacyjnych i innych pomieszczeniach szpitalnych o wysokich wymaganiach w zakresie czystości pyłowej i mikrobiologicznej powietrza,
• ochrony zdrowia ludzi w obiektach przemysłowych - w trakcie realizacji procesów technologicznych, podczas których do otoczenia dostają się substancje i pyły szkodliwe dla pracowników,
• ochrony jakości produktu - w obiektach przemysłowych, laboratoriach badawczych, w celu stworzenia wymaganych warunków cieplno-wilgotnościowych oraz zapewnienia wymaganej czystości powietrza, np. ze względu na poprawność przeprowadzanego procesu technologicznego lub wykonywanych w danym obszarze badań naukowych,
• ochrony specyficznych obszarów lub przedmiotów, np. w muzeach, salach wystawienniczych.

We wszystkich tych przypadkach przedsięwzięcie inżynierskie, jakim jest klimatyzacja danego obiektu lub strefy, zakończy się oczekiwanym przez projektantów i użytkowników sukcesem, jeśli poza dotrzymaniem parametrów cieplno-wilgotnościowych nawiewanego powietrza, uzyska się także wymaganą np. przez przepisy lub oczekiwaną przez użytkowników, czystość pyłową i mikrobiologiczną powietrza. Żeby to osiągnąć, niestety nie wystarczy zainstalować jeden lub dwa filtry na wlocie powietrza do instalacji  w centrali klimatyzacyjnej. Ze względu na ograniczoną skuteczność zatrzymywania zanieczyszczeń, filtry te nie będą ochronić ludzi przed niesionymi przez strumień nawiewnego powietrza zanieczyszczeniami. Przepuszczają bowiem zanieczyszczenia drobne i bardzo drobne, wśród których znajdują się, potencjalnie niebezpieczne dla ludzi, patogenne pyły i włókna respirabilne oraz drobnoustroje - bakterie i grzyby mikroskopowe.
Poza przedostawaniem się zanieczyszczeń w sposób bezpośredni, na drodze transmisji powietrznej, do klimatyzowanego obiektu, do pomieszczeń dostają się także pyły i mikroorganizmy w wyniku tzw. wtórnego zanieczyszczenia. Powstaje ono przez porywanie przez strumień powietrza nawiewanego zanieczyszczeń wcześniej osiadłych na wewnętrznych powierzchniach przewodów wentylacyjnych i na powierzchniach urządzeń uzdatniających powietrze. Powietrze zawierające różnego rodzaju zanieczyszczenia dociera do ludzi przebywających w klimatyzowanych pomieszczeniach, oczekujących, że instalacja klimatyzacyjna będzie raczej ich chronić przed zachorowaniem, niż do niego doprowadzać.
Czystość instalacji klimatyzacyjnych i jej wpływ na pracę instalacji oraz zdrowie użytkowników klimatyzowanych pomieszczeń jest zagadnieniem bardzo szeroko omawianym na świecie. Przez ostanie 15 lat powstało wiele stowarzyszeń oraz grup roboczych składających się zarówno z pracowników instytutów naukowych i wyższych uczelni technicznych, jak również inżynierów - projektantów i wykonawców instalacji klimatyzacji. Dzięki ich pracy już powstały i nadal ciągle powstają nowe urządzenia służące do czyszczenia instalacji klimatyzacji i kontroli jej stanu higienicznego. Opracowane zostały także metodyki czyszczenia i dezynfekcji instalacji klimatyzacji oraz normy i wytyczne dotyczące tego problemu.

W celu oczyszczenia i dezynfekcji sieci przewodów wentylacyjnych najczęściej stosuje się następujące metody mechaniczne:
• szczotki,
• dysze ze sprężonym powietrzem,
• dysze rozpylające środki dezynfekujące.

W przypadku zanieczyszczonych urządzeń uzdatniających powietrze wykonuje się:
• czyszczenie parą wodną, wodą, powietrzem sprężonym lub czyszczącymi i/lub dezynfekującymi środkami chemicznymi,
• ręczne czyszczenie klimatyzacji szczotkami i wycieranie.

Pierwsza z wymienionych metod czyszczenia instalacji polega na usuwaniu zanieczyszczeń za pomocą przemieszczających się wewnątrz instalacji szczotek, zasilanych elektrycznie lub pneumatycznie. Uwolnione w ten sposób zanieczyszczenia muszą być usunięte z wnętrza czyszczonego odcinka przewodów wentylacyjnych za pomocą wentylatora wyciągowego, wchodzącego w skład urządzenia wyciągowo-filtracyjnego.
Szczotki wybiera się biorąc pod uwagę, m.in.:
• materiał, z jakiego wykonane są przewody,
• kształt i wymiary poprzeczne przewodu,
• rodzaj zanieczyszczeń (np. suchy pył lub zatłuszczone osady w instalacjach kuchennych).
Szczegółowe wymagania, stanowiące techniczne rozwinięcie zawartego w Dz. U. 75/2002 przepisu §153, ust. 6 dotyczącego konieczności wykonania otworów rewizyjnych w instalacjach wentylacyjnych i klimatyzacyjnych, zostały zawarte w zeszycie 5 zatytułowanym “Warunki techniczne wykonania i odbioru instalacji wentylacyjnych”, który ukazał się we wrześniu 2002 roku się w ramach wydanej w COBRTI INSTAL serii “Wymagania techniczne COBRTI INSTAL”. Wymagania dotyczące wymiarów i lokalizacji otworów rewizyjnych przedstawiono w oparciu o informacje zawarte w normie europejskiej ENV 12097.

Przewody do transportowania cieczy i gazów powinny być szczelne. Jest to w naturalny sposób realizowane w przypadku płynów cieczowych oraz gazowych o podwyższonym ciśnieniu. Wycieki wody z instalacji bowiem powodują szkody w infrastrukturze budowlanej na skutek zalewania obiektu i pociągają straty finansowe. Gazy o podwyższonym ciśnieniu podczas wycieku na zewnątrz instalacji wentylacji generują hałas. Wymienione skutki nieszczelności dostrzegane „gołym okiem” są dostatecznym powodem troski o szczelność zarówno podczas eksploatacji jak i na etapie projektowania i montażu. Instalacje rurociągowe o dużej przepustowości i transportujące media na długie dystanse, wbrew utartej opinii, są konstrukcjami skomplikowanymi i drogimi. Zaprojektowanie rurociągu optymalnego pod względem sprawności, architektury, niezawodności, żywotności i technologii jest zadaniem trudnym, pozostawiającym wiele do życzenia zwłaszcza, że maszyny i urządzenia łączone z tymi rurociągami cechuje wyższy poziom techniczny.
Szczelność jest ważnym parametrem rurociągu i ma istotny wpływ na sprawność układu: maszyna przepływowa – sieć. Gdy transportowane są płyny gazowe o parametrach zbliżonych do parametrów powietrza wentylacyjnego (o obojętnych własnościach chemicznych) można zrezygnować z bezwzględnej szczelności i wybrać kompromis pomiędzy niższymi kosztami inwestycyjnymi rurociągów o mniejszej szczelności, wykonanymi z cienkiej blachy niż zabiegać o wysoką szczelność trudną do osiągnięcia w technologiach blacharskich. Dla rurociągów wentylacyjnych dopuszczalna jest kontrolowana nieszczelność, którą trzeba mierzyć. W warunkach eksploatacji, zastosowanie zwężkowych, znormalizowanych metod pomiaru strumieni wyciekających na nieszczelnościach jest zbyt uciążliwe co wynika przede wszystkim z konieczności zachowania długich odcinków prostoosiowych powodujących wprawdzie uporządkowanie strug płynu dopływającego do zwężek, dzięki czemu uzyskuje się dużą dokładność ale rozbudowuje się znacznie instalacja pomiarowa. Strumienie przeciekające są małe w stosunku do strumieni głównych. W tym tkwi również sprzeczność metrologiczna polegająca na występowaniu dużego błędu bezwzględnego podczas pomiaru małych wielkości fizycznych.  Ale skoro wielkości strumieni wyciekających są ograniczone wymaganiami norm trzeba było stworzyć urządzenia mierzące dopuszczalne strumienie wolumetryczne o określonym, dopuszczalnym błędzie pomiarowym.

Kompaktowe urządzenie klimatyzacyjne ustanawia nowe standardy – na wyższym poziomie – w klimatyzacji pomieszczeń higienicznych, czyli pomieszczeń o surowych wymaganiach dotyczących czystości. Zaletami nowych urządzeń są: innowacyjny projekt technologiczny, redukcja kosztów pracy urządzenia (energooszczędność), kompaktowe rozmiary. Znajduje zastosowanie w wielu projektach: nowe obiekty, modernizacja obiektów istniejących (sal operacyjnych, sal intensywnej terapii, itp.)Szafa klimatyzacyjne została zaprojektowana w taki sposób, aby nie było konieczności stosowania jednostek zewnętrznych. Urządzenie ma budowę modułową i wszystkie moduły szafy klimatyzacyjnej przeznaczone są do posadowienia wewnątrz obiektu (w pomieszczeniu technicznym) w bliskiej odległości sal operacyjnych.
Jednostka klimatyzacyjna składać się może z maksymalnie 5 modułów, co ułatwia posadowienie, gdy mamy ograniczoną przestrzeń w maszynowni. Wykonanie szafy jest również możliwe jako lustrzane odbicie.
Na miejsce montażu dostarczane są podzespoły, które w całości zmontowane są w fabryce, np. moduł elektryczny, moduł komponentów chłodniczych, łącznie z zamontowanymi króćcami powietrza, itd. Rozwiązanie to znacznie obniża koszty montażu.
Horyzontalny przepływ powietrza przez urządzenie pozwala na łatwe podłączenie kanałów wentylacyjnych, gdyż króćce powietrza mogą mieć różne położenie w zależności od wymagań projektanta i planu maszynowni.
Szafa  produkowana jest w trzech wielkościach. Wymiary i orientacyjne dane techniczne znajdują się w tabeli.

Podstawowe zalety szafy klimatyzacyjnej
● Wykonanie higieniczne wg DIN 1946-4, , Państwowego Zakładu Higieny;
● Konstrukcja umożliwiająca pełną kontrolę wszystkich pracujących komponentów urządzenia bez konieczności jego wyłączania;
● Niewielkie rozmiary urządzenia (kilkakrotnie mniejsze od klasycznych central klimatyzacyjnych);
● Przeznaczona w całości do posadowienia wewnątrz budynku (wraz ze skraplaczem);
● Pełna niezależna automatyka wszystkich komponentów znajdujących się w urządzeniu;
● Pełna obróbka powietrza: ogrzewanie, chłodzenie, nawilżanie, osuszanie, filtracja;
● Możliwa lokalizacja w bezpośrednim sąsiedztwie klimatyzowanego pomieszczenia;
● Łatwość czyszczenia, obsługi i serwisowania dzięki zastosowaniu specjalnych rozwiązań;
● Wnętrze urządzenia wykonane ze stali nierdzewnej;
● Zastosowanie specjalnej konstrukcji okien ze szkła hartowanego do kontroli wizualnej czystości wnętrza urządzenia;
● Dwustopniowa filtracja powietrza nawiewnego: filtr klasy F7 oraz F9;
● Spręż dyspozycyjny do 900÷1000 Pa;
● Wydatek powietrza nawiewnego 2500÷9500 m3/h.

Dyrektywa Unii Europejskiej jest to ustrojowy akt prawny, na podstawie którego państwa członkowskie Unii wprowadzają własne, krajowe regulacje prawne dotyczące różnych aspektów życia i funkcjonowania państwa.
Przepisy Dyrektywy 2000/54/WE zostały wprowadzone do polskiego prawa przez Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dn. 22.04.2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia.

W procedurach postępowania z czynnikami biologicznymi rozróżnia się dwa następujące pojęcia:
● bezpieczeństwo biologiczne (biosafety),
● ochrona biologiczna (biosecurity)

Najbardziej ogólna definicja dotyczy wielu dziedzin życia klimatyzacji. Na początku XXI wieku zaczęło kształtować się pojęcie bezpieczeństwa biologicznego, którego naczelną zasadą jest pierwszeństwo zapewnienia ludziom zdrowia i możliwości przeżycia, przed osiąganiem korzyści gospodarczych.
Obejmuje ono bowiem zabezpieczenie ludzi przed:
● chorobami (zwłaszcza epidemiami),
● głodem,
● niedoborem wody.

Bezpieczeństwo biologiczne polega na ochronie ludzi przed negatywnymi czynnikami wynikającymi z: naruszenia funkcjonowania żywej przyrody, celowego wykorzystania czynników i procesów przyrodniczych przeciw człowiekowi.
Działania w zakresie bezpieczeństwa biologicznego to między innymi:
● ochrona przyrody (czyli ochrona różnorodności biologicznej i funkcjonowania ekosystemów),
● regulowanie działań gospodarczych, by sprzyjały ochronie oraz odtwarzaniu różnorodności biologicznej i ekosystemów,
● ochrona środowiska cywilizacyjnego człowieka,
● zabezpieczenie ludzkości przed głodem (zapewnienie przeżycia i zdrowia roślin uprawnych, zwierząt hodowlanych i poławianych),
● kontrola nad gradacjami (masowym rozmnażaniem się) szkodników,
● kontrola nad chorobami roślin i zwierząt,
● kontrola nad wprowadzaniem genetycznie klimatyzator modyfikowanych organizmów i produktów z nich wytwarzanych,
● kontrola nad wprowadzaniem obcych gatunków i obcych genotypów,
● przeciwdziałanie bioterroryzmowi i jego skutkom.

Bardzo często pojęcie “bezpieczeństwo biologiczne” stosuje się w związku z produkcją żywności transgenicznej, czyli stosowaniem GMO - genetycznie zmodyfikowanych organizmów.
Wielu naukowców uważa jednak, że pojęcie “bezpieczeństwo biologiczne” nie obejmuje jedynie problemów związanym z GMO, jak to zostało zawężając ujęte w Protokole Kartageńskim. W Protokole Kartageńskim sporządzonym w Montrealu dnia 29 stycznia 2000 r., o bezpieczeństwie biologicznym do Konwencji o różnorodności biologicznej, zamieszczonym w Dz. U. Nr 216, poz. 2201 z 2004 roku , zapisano bowiem, że jego celem jest przyczynienie się do zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony  klimatyzacja Warszawa w dziedzinie bezpiecznego przemieszczania, przekazywania i wykorzystania żywych zmodyfikowanych organizmów, stanowiących wynik prac nowoczesnej biotechnologii, które mogą mieć negatywny wpływ na zachowanie i zrównoważone użytkowanie różnorodności biologicznej, z uwzględnieniem również zagrożeń dla ludzkiego zdrowia i ze szczególnym uwzględnieniem transgranicznych przemieszczeń.

Jednak w ogólnym rozumieniu tego pojęcia, bezpieczeństwo biologiczne klimatyzacja dotyczy także zagadnień związanych z gatunkami inwazyjnymi, przenoszeniem się groźnych patogenów między gatunkami (HIV, BSE, ptasia grypa), a także z bezpieczeństwem antycypowanym na przyszłe pokolenia, czyli także odnosi się do stabilności systemu biologicznego i jego różnorodności.

W przypadku laboratoriów, pojęcie bezpieczeństwa biologicznego używa się w odniesieniu do ogółu zagadnień związanych z postępowaniem z materiałem biologicznym, podczas jego pobierania, pakowania, transportu i operowania nim w laboratoriach i w innych uprawnionych instytucjach w celu ochrony personelu i osób postronnych przed zakażeniem lub zatruciem, a środowiska - przed skażeniem. Inaczej mówiąc - bezpieczeństwo biologiczne to ochrona ludzi przed czynnikami biologicznym

Zakażenia szpitalne wywoływane mogą być przez zróżnicowaną mikroflorę: bakterie, wirusy i grzyby mikroskopowe. Jednak większość zakażeń szpitalnych spowodowana jest przez wegetatywne formy bakterii. Szpitalne szczepy bakteryjne często charakteryzuje zwiększona inwazyjność oraz oporność lekowa. Zapobieganie i zwalczanie zakażeń szpitalnych powinno stanowić istotny element programów poprawy jakości w lecznictwie szpitalnym. W Polsce ocena kontroli zakażeń szpitalnych jest jednym z najbardziej istotnych elementów postępowania akredytacyjnego.

Wśród najczęściej występujących zakażeń szpitalnych wymienia się: zapalenia dróg moczowych, zapalenia układu oddechowego, zakażenia miejscowe, zakażenia ran pooperacyjnych oraz posocznice. Częstość występowania poszczególnych zakażeń jest zróżnicowana i zależy od specyfiki szpitalu. W jednym z badań epidemiologicznych przeprowadzonych w dn. 28 marca 1989 r. jednocześnie w 108 szpitalach belgijskich stwierdzono następujące udziały poszczególnych zakażeń [24]:

Powszechnie przyjęło się, że kurtyny powietrzne mają zastosowanie tylko w okresie zimy, gdy chronią obiekt przed przedostawaniem się do niego niepożądanego powietrza podczas otwierania drzwi wejściowych. Mają one również szerokie zastosowanie w okresie lata, w obiektach klimatyzowanych lub w chłodniach. Nie bez znaczenia jest również ich zastosowanie w supermarketach do wydzielania stref temperaturowych eksponowania różnych towarów np. składowania mrożonek, ryb czy warzyw. Należy jednak pamiętać że koszt wytworzenia jednostki zimna jest większy od wytworzenia tej samej jednostki ciepła (w odniesieniu do węgla jest około 3 krotnie wyższy).
Kurtyny powietrzne tworzą skuteczną barierę miedzy strefami o różnych temperaturach, na przykład między ogrzanym lub klimatyzowanym powietrzem wewnątrz lokalu i powietrzem na zewnątrz. Kurtyna utrudnia przedostawanie się do wnętrza kurzu, spalin i owadów. Dla ludzi jest niewidoczna i nie stanowi przeszkody, chociaż jest odczuwalna jako struga ciepłego lub chłodnego powietrza. Poprawnie zaprojektowana i zamontowana kurtyna pomaga w utrzymaniu komfortowych warunków w obiekcie klimatyzowanym.

Organizacja przepływu powietrza

Istnieje kilka sposobów organizacji przepływu powietrza przez przekrój poprzeczny otworu wejściowego:

Stosowanie parowników do klimatyzacji w postaci wymienników płytowych niesie ze sobą pewne zagadnienia. Parownik płytowy składa się z dużej liczby równoległych kanałów, do których dopływa z zaworu rozprężnego dwufazowy czynnik chłodniczy i w których musi być zapewniony równomierny przepływ tego czynnika. Zwłaszcza przy stosowaniu w klimatyzacji mieszanin zeotropowych z poślizgiem temperaturowym szczególnego znaczenia nabiera staranne zestrojenie zaworu rozprężnego (regulatora) i parownika (obieg regulacyjny). Badania doprowadziły do rozwiązania systemowego, które obejmuje całkowity obieg regulacyjny zawór rozprężny/rozdzielacz czynnika chłodniczego/wymiennik płytowy.
Przy doborze parowników dla pomp ciepła i agregatów wody lodowej, lutowany wymiennik płytowy gwarantuje wiele takich zalet jak:
- hermetyczna budowa bez uszczelek, pozwalająca na uniknięcie strat czynnika chłodniczego,
- zwarta budowa minimalizująca zapotrzebowanie na przestrzeń,
- wysokie wartości współczynników przenikania ciepła,
- małe gabaryty przestrzeni po stronie czynnika chłodniczego, pozwalające na redukcję napełnienia instalacji,
- niewielkie straty ciśnienia po stronie nośnika chłodu w parowniku, gwarantujące ekonomiczną pracę instalacji klimatyzacji,
- korzystne relacje ceny do wydajności.
Często parowniki wraz zaworami rozprężnymi stanowią element instalacji klimatyzacyjnej wpływający istotnie na efektywność energetyczną całego urządzenia. Z tego powodu zadowalającą pracę instalacji można osiągnąć tylko przy doborze właściwego rodzaju i wielkości parownika oraz dopasowanie (doregulowanie) doń zaworu rozprężnego. Jeżeli w danym urządzeniu chłodniczym zostanie podniesiona temperatura odparowania o 1 do 2 K, to znacznie poprawia się wartość współczynnika wydajności chłodniczej (COP).
W wyniku spadku temperatury nośnika chłodu po stronie wtórnej do wartości temperatury odparowania po stronie pierwotnej, czynnik chłodniczy w całości odparowuje, a nawet następuje niewielkie przegrzanie pary, tzn., że na wylocie z parownika występuje wyłącznie czynnik w fazie gazowej.
Dla zapewnienia wystarczającego stopnia przegrzania pary parownik pracuje w układzie przeciwprądowym.
Termostatyczne zawory rozprężne są regulatorami stopnia przegrzania i mają za zadanie zapewnienie optymalnego stopnia przegrzania na wyjściu z parownika. Ponadto zawór rozprężny (z zewnętrznym wyrównaniem ciśnienia) decyduje o temperaturze i ciśnieniu pary na wyjściu z parownika. Dla tych wielkości pomiarowych otrzymuje się wielkość nastawczą tj. stopień otwarcia zaworu rozprężnego.
W układach klimatyzacyjnych w połączeniu z parownikami płytowymi i rozdzielaczami czynnika chłodniczego należy pamiętać, że stosowane muszą być wyłącznie zawory termostatyczne z zewnętrznym wyrównaniem ciśnienia. Zewnętrzne wyrównanie ciśnienia oznacza, że ciśnienie czynnika chłodniczego jest mierzone za parownikiem. Zawory rozprężne z wewnętrznym wyrównaniem ciśnienia pracują przy ciśnieniu panującym na wejściu do parownika. 
Dla optymalizacji wydajności parownika konieczny jest równomierny rozdział czynnika chłodniczego do równoległych kanałów wymiennika płytowego. Rysunki 1 i 2 pokazują rozdział czynnika chłodniczego przy różnych głębokościach wymiennika płytowego. Do parownika płytowego czynnik chłodniczy z zaworu rozprężnego w postaci mieszaniny dwufazowej, cieczowo-parowej doprowadzany jest z dość dużą prędkością. W wymiennikach płytowych o małej liczbie płyt (rys. 1), w wyniku dużej energii kinetycznej przepływającej cieczy, występuje nadmierny przepływ cieczy przez dalsze kanały wymiennika. Przy wymiennikach płytowych o dużej liczbie kanałów (rys. 2), dopływający strumień masowy czynnika chłodniczego wyhamowuje na ostrych krawędziach poszczególnych płyt. Nadmierny przepływ występuje mniej więcej między 20 i 30 płytą. Zwłaszcza w ostatnich kanałach nie ma zapewnionego prawidłowego przepływu ciekłego czynnika chłodniczego.
Kanalik o maksymalnym przepływie czynnika chłodniczego decyduje o charakterystyce regulacyjnej zaworu rozprężnego, tzn. tylko ten kanalik jest regulowany termostatycznie. Pozostałe kanaliki wobec zbyt małego przepływu czynnika chłodniczego nie są w pełni wykorzystane pod względem wydajności energetycznej.

Rys. 1. Schemat rozdziału czynnika chłodniczego do pojedynczych kanalików dla parowników płytowych o małej liczbie płyt, bez rozdzielacza

Rys. 2. Schemat rozdziału czynnika chłodniczego do pojedynczych kanalików dla parowników płytowych o dużej liczbie płyt, bez rozdzielacza

Gdy parowniki klimatyzacji pracują przy niewielkim stopniu przegrzania, powstaje zagrożenie niestabilnego sygnału przegrzania. Oznacza to periodyczne wahania sygnału temperaturowego na wyjściu z parownika. Gdy tylko stopień przegrzania zostanie powiększony, wraca stabilność sygnału przegrzania. Punkt, w którym sygnał przegrzania przechodzi ze stabilnego w niestabilny oznaczmy symbolem Minimalny Sygnał Stabilny (MSS). Przy zmianie warunków pracy urządzenia, np. wydajności chłodniczej w wyniku zmiany temperatury skraplania, zmienia się także punkt MSS.
Szereg MSS parowników płytowych wykazuje stosunkowo wysoki poziom stopnia przegrzania, jeżeli nie zostaną podjęte specjalne zabiegi mające na celu zapewnienie równomiernego rozdziału czynnika chłodniczego.
Ponieważ przedstawiony tu system parowników zawiera specjalnie zaprojektowany rozdzielacz czynnika chłodniczego, to tego typu parownik płytowy może pracować stabilnie przy niewielkim stopniu przegrzania. Operację obniżenia minimalnej wymaganej wartości stopnia przegrzania należy sprowadzić do równomiernego rozdziału czynnika chłodniczego do poszczególnych kanalików. Na rys. 4 przedstawiono przykładowy kształt charakterystyk MSS parownika z rozdzielaczem i bez niego.

Rys. 4. Charakterystyka MSS parownika płytowego z rozdzielaczem czynnika i bez rozdzielacza

(…)

Podsumowanie
Dzięki zainstalowaniu odpowiednich rozdzielaczy czynnika chłodniczego i zastosowaniu odpowiednich zaworów rozprężnych, parowniki płytowe mogą stabilnie pracować przy niewielkim stopniu przegrzania. Ten efekt prowadzi w zasadzie, w połączeniu z właściwym obciążeniem parownika płytowego, do wzrostu jego wydajności lub też w praktycznych zastosowaniach oznacza on podniesienie temperatury odparowania i tym samym do podwyższenia sprawności urządzenia klimatyzacyjnego.
Dzięki przedstawionemu w tym artykule rozwiązaniu systemowemu - parownik płytowy/rozdzielacz czynnika chłodniczego/zawór rozprężny - użytkownik ma do dyspozycji, nawet przy mieszaninach zeotropowych o dużym poślizgu temperaturowym, optymalnie dobrane elementy składowe obiegu.

W celu zwiększenia współczynnika wnikania ciepła α_w przy przepływie przez rury próbowano stosować wkładki zmniejszające średnicę hydrauliczną i wywołujące swoim kształtem intensywne turbulencje. W latach trzydziestych przeprowadzano badania nad wpływem rozmaitych wkładek na intensyfikację przepływu ciepła dla gazów i dla wody. Najskuteczniejszą propozycją była spirala z drutu, klimatyzacja Warszawa zwinięta jak sprężyna, która przylega do wewnętrznej ściany stawiając stosunkowo najmniejszy opór przepływu. Koch analizował wkładki wewnętrzne w postaci pierścieni wsuwanych ciasno do rur i rozmieszczonych w pewnych odstępach oraz pierścieni i krążków osadzonych na prętach. Wkładki te rozmieszczone bardzo gęsto powodują wzrost nawet pięciokrotny wartości α_w, ale równocześnie bardzo silny wzrost oporów przepływu, co zazwyczaj przemawia przeciw takiemu rozwiązaniu. Podniesienie prędkości w rurkach bez wkładek może najczęściej prowadzić do identycznego wzrostu α_w przy mniejszych oporach przepływu i mniejszych kosztach budowy.

Rys. 3. Przykłady rur o rozwiniętej powierzchni: a - rura formowana śrubowo, b - rura z mikroużebrowaniem

Odszranianie chłodnic powietrza
Chłodnice powietrza pracujące w warunkach szronienia są konstrukcyjnie przystosowane do obecności szronu, dzięki zastosowaniu większej podziałki ożebrowania, izolowanej tacy na skropliny , przewodów drenażowych na spływ skroplin oraz systemu odszraniania. Proces odszraniania oddziałuje na przyrost temperatury powietrza w pomieszczeniach chłodzonych oraz powoduje wahania ciśnienia powietrza wewnątrz chłodni. Sposoby odszraniania zostały stosunkowo szczegółowo omówione przez B. Zakrzewskiego . Rozróżnia się tam następujące systemy odszraniania:
• gorącym gazem czynnika chłodniczego,
• płynnym nośnikiem energii,
• powietrzem obiegowym,
• energią elektryczną,
• przez rewersyjne odwrócenie pracy chłodnicy powietrza i skraplacza,
• inne systemy odszraniania (mechaniczne, poprzez rozpylanie roztworu na szronie, przez sublimację szronu na powierzchni chłodnicy, przez hermetyzację przestrzeni ziębionej, przez wytworzenie stałego pola elektrycznego zapobiegającego oszronieniu powierzchni chłodnicy).

Rys. 5. Strata ciśnienia (opory przepływu) czynnika chłodniczego w wentylatorowej chłodnicy powietrza o gładkich G i wewnętrznie żebrowanych R rurach w zależności od gęstości strumienia masy czynnika R 22 [1]

Podsumowanie
Sposoby intensyfikacji przepływu ciepła w blokach lamelowych przedstawiono już w latach 30. Jednak wtedy były one propozycjami dla bieżącego rozwoju technologii. Obecnie do konstruowania chłodnic wykorzystuje się oprogramowanie komputerowe. Modele numeryczne pozwalają testować wirtualne chłodnice w różnych warunkach pracy, jeszcze przed ich produkcją. Produkcja natomiast odbywa się w oparciu o nowoczesne technologie i materiały. Nowoczesne laboratoria umożliwiają wykonanie niezbędnych badań eksperymentalnych dla weryfikacji jeszcze nie doskonałych modeli numerycznych.
Zastosowanie w konstrukcji parownika wewnętrznie ożebrowanej wężownicy umożliwia bezspornie znaczącą poprawę wymiany ciepła po stronie wrzącego czynnika w porównaniu z rurami gładkościennymi.

Rys. 6. Rękaw z specjalnego materiału stosowany przy odszranianiu energią elektryczną i gorącym gazem. Rozwiązanie stosowane m. in. przez firmy Küba Kältetechnik i Gűntner

Rys. 7. Izolowana klapa na stronie ssącej chłodnicy powietrza (Gűntner) [12]

Rys. 8. Kaptur montowany na stronie ssącej chłodnicy powietrza (Gűntner)

Obrany system odszraniania chłodnic powietrza decyduje o wartościach sprawności termicznej ziębiarki. Już na etapie projektowania chłodnic staramy się, aby miała ona jak najwyższą sprawność energetyczną. Odszranianie zatem też powinno być wysokosprawne. Producenci powinni preferować rozwiązania wykorzystujące ciepło wewnętrzne obiegu.

Jednym z najistotniejszych warunków dobrego samopoczucia człowieka jest odpowiednia jakość otaczającego go powietrza a zwłaszcza komfort cieplny. Podstawowymi parametrami powietrza określającymi komfort cieplny są: temperatura powietrza, prędkość jego strumienia, wilgotność względna oraz temperatura otaczających przegród. Istotna dla jakości powietrza jest zawartość tlenu. Dodatkowym i bardzo ważnym parametrem dla dobrego samopoczucia jest odpowiednio niski poziom hałasu.

Pompy ciepła
Korzyści płynące z zastosowania pomp ciepła w instalacjach klimatyzacyjno-wentylacyjnych są dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, są znacznie tańsze w eksploatacji od  tradycyjnych systemów klimatyzacji, albowiem wykorzystują energię zawartą w wodzie, gruncie lub powietrzu. Użytkownik płaci jedynie za energię potrzebną do napędu sprężarek, pomp i wentylatorów. Po drugie, odwracalne obiegi chłodnicze mogą zapewnić komfort cieplny przez cały rok, a więc ogrzewać zimą i chłodzić latem. Istotny jest tu wybór dolnego źródła ciepła.
Woda, jako źródło ciepła, wymaga dużego zbiornika wodnego lub rzeki w pobliżu obiektu ogrzewanego czy klimatyzowanego. W innym przypadku można wykorzystywać wodę gruntową, lecz wymaga to wywiercenia dwóch niekiedy głębokich studni..

Rys. 3. Etapy działania ERAN/P

Grunt, jako źródło ciepła wymaga poważnych prac ziemnych związanych z wykopami o głębokości około 1,5 m, czyli poniżej granicy zamarzania, o długości co najmniej kilkudziesięciu metrów w celu ułożenia kolektora z cieczą przekazującą energię do pompy ciepła.
Oba te źródła, mimo stosunkowo niskiej i stałej w czasie temperatury, wymagają dużych nakładów inwestycyjnych. Ponadto źródła te oddziałują na otoczenie, podgrzewając lub ochładzając wodę lub grunt, co nie zawsze jest obojętne dla środowiska naturalnego.